‘Het duurde even voordat ik wist dat ik docent wilde worden. Ik heb eerst een bachelor Farmaceutische Wetenschappen gedaan, maar alleen in een lab of met scheikunde bezig zijn gaf me niet genoeg voldoening, want ik miste een sociaal element. Op een gegeven moment bedacht ik me dat de master Lerarenopleiding in de Bètawetenschappen eigenlijk echt iets voor mij is, vanwege het sociale aspect van het leraarschap. En dat bleek ook zo te zijn!

Tijdens mijn studie kreeg ik een stageplek toegewezen bij het Hermann Wesselink College. Ik heb een hele fijn stageperiode gehad. Het was natuurlijk wel spannend: ik was compleet nieuw in het onderwijs en had nog geen werkervaring. Maar tijdens mijn stageperiode viel alles op zijn plek. Zeker ook dankzij de goede begeleiding van mijn stagebegeleider die mij stap voor stap meenam in het proces. Daarnaast kreeg ik veel intervisies van schoolopleiders, waar ervaringen gedeeld konden worden en waar ik van anderen kon leren. De schoolopleiders zijn zelf docent op het HWC, waardoor ik al snel meer mensen leerde kennen.

Ik haal vooral veel energie uit het contact met de leerlingen. Scheikunde kan soms als een moeilijk vak worden ervaren, en daarom vind ik het fijn wanneer ik hen kan helpen om iets écht te begrijpen. Tegelijkertijd vind ik het belangrijk om ook over andere dingen dan alleen scheikunde te praten. Naarmate je leerlingen langer kent, ontdek je steeds meer over elkaar en bouw je een band op. Dat voelt fijn. Dat is voor mij ook het mooie van het leraarschap: het gaat vaak om meer dan alleen het vak dat je geeft. Doordat ik zelf nog relatief jong ben, herken ik ook veel van wat leerlingen in hun persoonlijke leven meemaken en heb ik makkelijk aansluiting met hen. Dit draagt vervolgens hopelijk bij aan een positief en veilig leerklimaat voor leerlingen.

Als ik eenmaal meer ervaring heb in het onderwijs, zou het me mooi lijken om me in de toekomst verder te verdiepen in de rol van vertrouwenspersoon. Ik weet dat je je op het Hermann Wesselink College op allerlei gebieden kunt bijscholen, dus er zijn vast ook mogelijkheden om hier meer over te leren!’

‘Toen ik vier jaar geleden naar scholen keek waar ik misschien zou willen werken, kwam ik al snel terecht bij de website van het Hermann Wesselink College. Ik dacht meteen: dit voelt goed. Dat gevoel werd versterkt toen ik voor het eerst op bezoek kwam: de school ademt een hele open en positieve sfeer. Dat proef je zodra je binnenkomt, want het hele nieuwe gebouw ademt ruimte en licht.

Die sfeer zit hem natuurlijk niet alleen in de esthetiek, maar vooral ook in hoe iedereen met elkaar omgaat, zowel de medewerkers als de leerlingen. Het is heel makkelijk om met collega’s contact te leggen – ik heb dan ook al snel vrienden gemaakt. Iedereen is bovendien heel behulpzaam. Als je aangeeft: ik heb nu een beetje veel op mijn bord, dan is iedereen bereid je te helpen. Je staat er nooit alleen voor, we doen alles met elkaar. Dat zie je overal door de school heen. Volgens mij is dat iets unieks.

Ik ben begonnen met werken in de mediatheek. Eerder in mijn loopbaan heb ik in de bibliotheek gewerkt. Dat was ook leuk, maar in de mediatheek kreeg ik veel meer een aanmoedigende rol. In de bibliotheek hebben mensen vaak wel een idee wat ze zoeken, in de mediatheek is het de kunst om leerlingen boeken aan te raden die bij hen passen én waar ze wat aan hebben. Uiteindelijk wil ik dat leerlingen meer lezen én met meer plezier. Als dat lukt geeft dat voldoening.

Na een jaar in de mediatheek te hebben gewerkt werd ik daarnaast mentor, waardoor ik het eerste aanspreekpunt van de leerlingen van een klas werd. Hierdoor ontdekte ik dat ik het eigenlijk heel leuk vond om voor de klas te staan. Toen ik dat aangaf was de school was heel ondersteunend, en vroeg: welk vak wil je geven? Mijn hart ging uit naar een opleiding Engels – dat vind ik gewoon een hele belangrijke taal. Daar ben ik nu dus mee bezig!’

‘Eigenlijk is het Hermann Wesselink College mijn hele leven. Ik heb hier als leerling op school gezeten, en mijn vrouw en onze twee zonen trouwens ook. Welgeteld twee jaar heb ik op twee andere scholen gewerkt, maar toen er in 1986 een vacature op het Hermann Wesselink College kwam hoefde ik niet lang na te denken. Ik had hele goede herinneringen aan de school, het was op fietsafstand, én ik kreeg een financieel goed aanbod. Nu ga ik in 2026 tevreden met pensioen.

Veertig jaar bij dezelfde baas werken, dat is eigenlijk niet meer echt van deze tijd. Maar in mijn loopbaan heb ik veel verschillende taken op me kunnen nemen en alle aspecten van de school kunnen zien. Zo was ik projectleider van de nieuwbouw, waar het HWC sinds 2021 in zit. Tot die tijd was ik verantwoordelijk voor het onderhoud en de renovatie van het oude gebouw, dat was ook een uitgebreide taak. Daarnaast ben ik afdelingsleider van de onderbouw geweest en voorzitter van de MR. Ik was dus eigenlijk toch een soort jobhopper, maar dan binnen één organisatie.

Mijn favoriete moment van de werkdag is de dagopening met leerlingen. Dat was vroeger een standaard onderdeel, vanuit de christelijke achtergrond van onze school, maar ik ben het altijd blijven doen. Daar is ruimte voor. We bespreken dan thema’s als respectvol samenleven en rekening met elkaar houden. Op dat moment sta je het meest in contact met de leerlingen en kun je veel betekenen. Het mooiste vind ik dat er ieder jaar wel kinderen zijn die aan het eind van het jaar zeggen: bedankt voor die gesprekken, dat was fijn.

Er is sowieso relatief veel ruimte voor gesprekken op het Hermann Wesselink College. Wist je dat we een 80-minuten-rooster hebben? Hierdoor is het minder druk in de les en is er rust om ook over andere dingen dan economie te spreken, of iets nog eens extra uit te leggen. Die rust doet zowel de docenten als de leerlingen goed. Verder vind ik het bijzonder dat onze school zo ontzettend goed georganiseerd is. We kunnen voor iedere leerling maatwerk bieden, bijvoorbeeld in de vorm van extra ondersteuning of extra tijd in het rooster – óndanks dat we 1900 leerlingen hebben!’

‘Een suffe kantoorbaan is niets voor mij – geef mij maar afwisseling! Als onderwijsassistent en mentor op het Hermann Wesselink College is geen dag hetzelfde. Mijn hoofdtaak is het opvangen van lessen van docenten die ziekgemeld zijn. Dan krijg ik ’s ochtends een lesbrief met een instructie over wat er behandeld moet worden. Dat kan van alles zijn: bijvoorbeeld wiskunde, Nederlands, of mijn favoriet – gym. Daarnaast spring ik soms bij in de les van andere docenten, surveilleer ik bij een proefwerk, of help ik de conciërge of de mediatheekmedewerker.

Hiervoor heb ik verschillende andere dingen gedaan: ik heb eerst de sportacademie afgerond, en daarna een tijdje een BSO in Amsterdam Noord gerund. Daarna heb ik het een tijdje als accountmanager geprobeerd, maar toen ontdekte ik al snel dat ik niet achter een bureau kan zitten. De variatie die ik nu als onderwijsassistent heb is ideaal. Dat mooie takenpakket heb ik nu twee jaar. Sinds een jaar heb ik er daarnaast een VMBO-T mentorklas bij. Natuurlijk zitten er een paar boefjes tussen, maar over het algemeen zijn de leerlingen heel relaxed!

Sowieso heb ik nooit een seconde spijt gehad van mijn sollicitatie bij het HWC. Het is een ontzettend fijne school en de band tussen collega’s onderling is heel gemoedelijk. Als je een keer druk bent schiet iemand je te hulp, we werken hier met elkaar en voor elkaar. Daardoor loopt het dagelijkse reilen en zeilen goed, ondanks dat niet alles altijd gaat zoals je verwacht.

De mooiste momenten in mijn werk zijn kleine dingen, bijvoorbeeld een leuk praatje met leerlingen op de gang. Of hoe je met een kleine hoeveelheid informatie leerlingen toch weet te boeien. Het improviseren als ik lessen opvang is soms wel uitdagend, maar ook lekker – ik weet in ieder geval dat er geen sleur in mijn werk komt. Dat komt ook door de grootte van de school – je hebt met zo veel verschillende collega’s en leerlingen te maken dat je altijd weer andere gesprekken hebt.’